Jongerencentrum, een veilig lichtbaken in duistere wijk!

In de hoopgevende wetenschap dat God het werk van Zijn handen nooit loslaat, mogen wij ons richten op de jongeren. Terwijl we aanwezig zijn om Gods licht uit te stralen, zien we vol verwondering onvoorstelbaar veel gebeuren. Graag wil ik drie ontroerende getuigenissen met u delen.

* Na lange tijd van afwezigheid is Yaen weer terug. Negatieve ervaringen komen in complete series naar buiten. Zwaar belast en beschadigd door het harde leven zien we dat satan haar overduidelijk in zijn greep heeft. ‘Ben jij niet bang voor de toekomst?’ zegt Yaen tegen een medewerkster. ‘Gelukkig niet’, antwoord deze, ‘mijn toekomst ligt in Gods handen!’ ‘Maar je weet niet wat er morgen gebeurt, dus geef mij je hand, dan zal ik je de toekomst vertellen.’ Een prachtige opening om het Woord te openen en Yaen uit te leggen hoe God tegen al deze dingen aankijkt…

… We gaan sluiten! Na avond vol rust voor Yaen doet ze haar zwarte koptelefoon weer op haar oren en zien we haar weglopen de donkere nacht in, terwijl de satanische muziek haar bleke hoofd binnendringt. ‘Ontferm U Heer’ is mijn stil gebed, terwijl ik door genade in het licht de achtergebleven boel mag opruimen…

*Liselotte is een geadopteerd meisje. Jaren geleden kon je haar vinden in en rond riolen in Oost Europa. Verwaarlozing laat diepe sporen na in haar leven. Totaal onverzorgd en schichtig kwam Liselotte 1,5 jaar geleden The Rock voor het eerst binnen. Inmiddels is er veel veranderd. Na ruim een jaar over de Reddende God gehoord te hebben en Zijn liefde door de medewerkers heen ervaren te hebben zagen we haar steeds mooier worden. Verzorgd, met een opgeruimd gezicht! Liselotte is tot bekering gekomen en mag weten geadopteerd te zijn door de hemelse Vader. Door Hem zal ze nooit verwaarloosd worden en daar mag ze nu van stralen. Wat een genade…!

* Brian komt altijd buiten alle openingstijden om binnen. Het is een eenzame jongen, hoogbegaafd, autistisch. Zijn leven is zwaar ingewikkeld. Zijn gedachten zijn diep en negatief. Opbloeien zag ik hem toen een broeder een hele middag voor hem uittrok en Monopoly met hem ging spelen in het jongerencentrum. Door deze middag kwamen allerlei verhalen los. En al spelend sprak hij honderduit. Enkele weken later was er een buurtfeest in The Rock. Brian investeerde zijn zakgeld niet in snoep maar in een van de oud hollandse spelen. Na een aantal keer gooien liep hij erg boos weg, langs de afzetlinten naar boven om daar alleen te zijn. Na enkele minuten liep ik achter hem aan en zag hem boos in een hoek gedoken. Vol ontvangen liefde knielde ik bij hem neer en legde mijn hand op zijn schouder en zei: ‘Brian, wat is er?’ Tranen sprongen uit zijn ogen, en hij zei ‘Ik ben mislukt, het zit altijd tegen, ik win nooit…!’ De conclusie van zijn verhaal was dat hij altijd voor de eerste plaats ging, maar hij altijd op de tweede plaats eindigde. Brian mocht ik deze middag leren dat gezelligheid beleven door een spel te spelen, vele malen leuker is dan altijd te winnen. Een spel is niet per definitie om te winnen, maar om te spelen!

Misschien kunnen wij hiervan leren. Leven wij om in alles te winnen of om te leven? Te leven met de Overwinnaar! Dan is het niet erg om op de laatste plaats uit te komen… toch?!

* Namen zijn om privacy redenen gefingeerd. Ook de foto’s zijn van andere jongeren als bovengeschetste!

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s